Pandemi nedeniyle pek dışarı çıkmıyorum. Aslında hiç çıkmak istemiyorum ama zorunlu olarak çıkmam gerekiyor. Market alışverişi, para çekmek vs. gibi nedenlerle haftada bir kez en fazla yarım saat dışarıya çıkıyorum.
Bugün yine o günlerden biriydi ve markete gitmek için dışarı çıktım. Ev hayatına alışınca, evdekilere alışınca dışarıda insan görmek bile değişik geliyor. Hele bir de çoğu insan maskeli olunca daha da ilginç ve garip. Bu arada çoğu insan dedim ama yaşadığımız ilde maske takmak zorunlu olduğu halde tamamı maskeli insanları görmek demediğimi farketmişsinizdir. Aslında garip olan maskeli insan görmek değil maskesiz insan görmekti. İnanın ki neredeyse yarı yarıya maskesiz insanlar ortalıkta dolaşıyor. Tabi bu kendi sorumlulukları ama onlar yüzünden salgının bitmesi ve normalleşmeye geçmemizin de gecikmesi bir olasılık.
İnsanlar mı çok rahat yoksa ben mi kurallara uygun yaşamayı seviyorum bilmiyorum ama bu aşırı rahatlık hiç de normal değil. Markette, kasadaki görevli devamlı olarak müşterilere maskesiz alışveriş yapmanın yasak olduğunu uyarmasına rağmen "işim çok kısa, hemen alıp çıkıcam" diyenleri mi anlatsam, kasada mesafeye uyalım uyarılarına rağmen dip dibe olanları mı anlatsam yoksa dışarı çıkması yasak olmasına rağmen on yaşlarındaki bir çocuğun markete girmiş olmasını mı anlatsam bilemedim.
Dışarı çıkmıyorum ya inanın ki insanı özlememişim. İnsan görmüyorum rahatım çünkü kuralsızlık görmüyorum.
Sevmiyorum bu şehrin kuralsız, rahat insanlarını.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder