Mutsuzluğunun farkında olmayan insanlar..

Emin Özdemir' in "O İyi Kitaplar Olmasaydı" kitabındaki bir yazıda tanıdım Fernando Pessoa adlı Güney Amerikalı yazarı. Aynı yazı içinden alıntıladığım şu sözü de bence çok anlamlı.

"Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor. İnsani hayatları, gerçekten duyarlı olsalar sonsuz acı verecek olaylarla dolu. Ama gerçekte bitkisel hayatta olduklarından, yaşadıkları şeyler ruhlarına değmeden uçup gider."

Hayat insanın yaşadıkları değildir.

"Hayat insanın yaşadıkları değildir; aslolan hatırladığı ve anlatmak için nasıl hatırladığıdır." diyor Gabriel Garcia Marquez.

Bardaktaki Dişler

Şebnem İşigüzel'in "Resmigeçit" adlı kitabından bir bölümden:

"Bir dönem Atatürk, İnönü ve diğer cumhurbaşkanlarına ev sahipliği yapan Florya Deniz Köşkünün hizmetlisi, pek ziyaretçisi olmayan köşkte yaşıyor. Müze haline getirilen toz içindeki o köşkte hayalet gibi dolaşıyor ve artık hiç gelmeyen ziyaretçilerinin isteselerde içeri giremeyecekleri gün olan salı günlerini cumhurbaşkanlarının yattığı yatakta geçiriyor. Diğer günler müzenin resmi kapanma saati 17:00'den sonra yapıyor bunu. 

Bir keresinde takma dişlerini yatağın başucunda unutmuş. O gün de Bursa'dan Atatürkçü Düşünce Derneği üyesi bir grup kadın ziyaretçi köşke gelmesin mi? Bir bardak su içinde, konuşmak, anlatmak isteyen bir ağız gibi duran dişlere bakıp bayılanlar, huşu içinde kendinden geçenler, atak davranıp bardaktaki suyu içenler...İçinde dişlerinin durduğu bardağı önce grubun bunu yapamayacak kadar pasif görüneni kapmış, onun elinden de 'Ulu Önderim, Ulu önderim diye uluyan, kadın demeye şahit ister bir azman. Bizim hizmeyliyse dişsiz ağzıyla, 'Ulu Önder'in olduğunu nerden çıkarıyorsunuz?' demiş. 'Kendimi tutamadım' diyordu bunu bana anlatırken, 'Dişsiz konuşmak bir azaptı' deyip beni güldürmüştü. "